Przez krótki czas proboszczem również był ks. Krzywicki. Urzędował zaledwie kilka miesięcy, jako że popadł w konflikt z hrabią Włodzimierzem Łęskim
Na mocy dekretu nominacyjnego z dnia 20 marca 1922 roku jego miejsce zajął ks. Antoni Czyżewski.
Urodził się 2 czerwca 1886 roku we wsi Jacowlany, w parafii Sokółka. Ukończył Seminarium Duchowne w Wilnie i w 1922 roku został mianowany proboszczem parafii.
W 1928 roku ks. Czyżewski popadł w konflikt z jednym z posłów Rzeczypospolitej Polskiej, który próbował prowadzić agitację polityczną na terenie parafii. Spotkał się jednak ze stanowczym sprzeciwem proboszcza. Poseł, nie mogąc pogodzić się z jego postawą, rozpoczął różne działania mające uprzykrzyć mu życie – prowokacje, przesłuchania, a nawet aresztowanie. Ks. Czyżewski zachował jednak spokój i nie dał się sprowokować.
Po wyjaśnieniu sprawy arcybiskup Romuald Jałbrzykowski dekretem z dnia 12 kwietnia 1929 roku mianował ks. Antoniego Czyżewskiego proboszczem w Zaporożu.
Następnym był ks. Seweryn Janowski ( więcej na katolicy1844republika ). Duchowny urodził się 5 czerwca 1895 r. w Wiłkomierzu. Zdobył stopień doktora nauk teologicznych. Pracował 10 lat, do 1939 r., przekazał parafię ks. Oziewiczowi . Trudno określić jak długo pełnił posługę z braku danych. Jego nazwisko po raz ostatni wspomniane w księgach parafialnych w 1947 r.
Ks. Leopold Chomski – gorliwy duszpasterz i wierny świadek wiary
W 1949 roku do Białej Waki przybył ks. Leopold Chomski, który pozostał tu aż do swojej śmierci w 1982 roku.
Urodził się 16 października 1885 roku we wsi Sproguny w parafii Soły, w rejonie oszmiańskim. Szkołę średnią ukończył w Wilnie, a w 1902 roku wstąpił do Seminarium Duchownego, otrzymując zgodę gubernatora na studia teologiczne. W 1906 roku uzyskał stopień magistra teologii, a 12 czerwca 1910 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jana Cieplaka.
W latach 1911–1919 wykładał w Seminarium Duchownym w Wilnie, a w okresie 1919–1931 pełnił funkcję kapelana i prefekta w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie. Wśród jego wychowanków znajdowali się między innymi Ludwik Stomma i Czesław Miłosz. Później ks. Chomski pracował jako proboszcz i dziekan w Dąbrowie Grodzieńskiej.
Podczas II wojny światowej oraz w pierwszych latach po jej zakończeniu był proboszczem parafii pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny na Zwierzyńcu w Wilnie. Gdy władze sowieckie zażądały opuszczenia parafii, ks. Chomski stanowczo odmówił, mówiąc publicznie:
„Dopóki w kościele będzie choć jeden chrześcijanin, ja go nie opuszczę.”
Za tę postawę został usunięty z parafii i zmuszony do opuszczenia Wilna. W końcu 1947 roku przybył do Białej Waki, gdzie służył wiernym do końca swoich dni.
W pamięci parafian ks. Leopold Chomski pozostał jako człowiek głęboko oddany Kościołowi – pracowity, sumienny, uczciwy i wymagający. Do ostatnich niemal dni życia z zaangażowaniem pełnił posługę duszpasterską.
Zmarł 23 grudnia 1982 roku, przeżywszy 97 lat i dwa miesiące. W chwili śmierci był jednym z najstarszych kapłanów na Wileńszczyźnie. Został pochowany przy kościele w Wojdatach 27 grudnia 1982 roku.
Po śmierci ks. Chomskiego proboszczowie w Wojdatach zmieniali się co kilka lat.