Duszpasterze

Duchowieństwo

Pierwszym duchownym, który opiekował się i kierował budową świątyni był ks. Józef Fordon (imię zakonne ks. Józef Jakub Melchior ). Urodził się w Grodnie w 1862 r. Większa część życia spędził w tym mieście, gdzie ukończył seminarium duchowne. Dłuższy czas był proboszczem w Dąbrowie Grodzieńskiej (obecnie Dąbrowa Białostocka). W parafii p.w. Wszystkich Świętych w Wilnie przebywał jako proboszcz do 1905 r. Za gorliwą obronę uciskanego Kościoła władze carskie zakazały mu działalności duszpasterskiej na terenie imperium rosyjskiego. W 1907 roku został usunięty z Wilna. Zamieszkał wtedy w kaplicy cmentarnej w podwileńskich Ponarach, skąd dalej kierował swoją parafią. Po roku 1907, na fali reform porewolucyjnych, zelżał ucisk rusyfikacyjny wobec Kościoła na dawnych ziemiach polskich. Za zezwoleniem władz carskich ks. Fordon objął probostwo w Białej Wace i wybudował tam kościół. Zmarł 27 lutego 1927 r. w Grodnie.Więcej na franciszkanie.pl

Modlitwa o beatyfikację Sługi Bożego o. Melchiora Józefa Fordona

Wszechmogący, wieczny Boże, który jesteś źródłem wszelkiej świętości i Ojcem nieskończonej dobroci, wysłuchaj naszą pokorną modlitwę i spraw, aby Twój sługa o. Melchior Fordon, przykład Twojej niewysłowionej dobroci i łagodności, wierny uczeń Twojego Syna Jezusa Chrystusa, naśladowca św. Franciszka, Biedaczyny z Asyżu, dostąpił chwały Twoich ołtarzy i stał się dla nas pośrednikiem Twego wielkiego miłosierdzia. Który żyjesz i królujesz przez wszystkie wieki wieków. Amen.

Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo, Chwała Ojcu (3 razy).

 


 Przez krótki czas proboszczem również był ks. Krzywicki. Urzędował zaledwie kilka miesięcy, jako że popadł w konflikt z hrabią Włodzimierzem Łęskim.


 

 

Jego miejsce zajął na mocy dekretu nominacyjnego z dn. 20 marca 1922 r. ks. Antoni Czyżewski. Urodził się 2 czerwca 1886 r. we wsi Jacowlany parafii Sokółka. Ukończył Seminarium Duchowne w Wilnie. Mianowany na urząd proboszcza w 1922 r. W roku 1928 Czyżewski popadł w konflikt z jednym z posłów RP, który próbował rozwinąć agitację polityczną na terenie parafii. Napotkał zdecydowany opór proboszcza. Poseł nie odpuścił proboszczowi, zaczął nękać na rożne sposoby. Prowokacje, przesłuchania nawet areszt, ks. proboszcz nie dał się sprowokować. Po wyjaśnieniu sprawy arcybiskup Romuald Jałbrzykowski dekretem z dn. 12 kwietnia 1929 r. mianował ks. Czyżewskiego proboszczem w Zadorożu.


 Następnym był ks. Seweryn Janowski (więcej na katolicy1844republika). Duchowny urodził się 5 czerwca 1895 r. w Wiłkomierzu. Zdobył stopień doktora nauk teologicznych. Pracował 10 lat, do 1939 r., przekazał parafię ks. Oziewiczowi. Trudno określić jak długo pełnił posługę z braku danych. Jego nazwisko po raz ostatni wspomniane w księgach parafialnych w 1947 r.


 

W 1949 r. do Bialej Waki przybył ks. Leopold Chomski,który został aż do swojej śmierci  1982 r. Ks. Chomski ur. 16 października 1885 r. we wsi Sproguny w parafii Soły w rejonie oszmiańskim. Szkołę średnią ukończył w Wilnie. Do seminarium wstąpił w 1902 r., otrzymał zezwolenie na studia teologiczne od gubernatora. W 1906 r. zdobył stopień magistra teologii. 12 czerwca 1910 r. z rąk bp. Jana Cieplaka przyjął święcenia kapłańskie. 1911-1919 prowadził wykłady w seminarium Duchownym w Wilnie. W latach 1919-1931 był kapelanem i prefektem w Gimnazjum im. Z. Augusta w Wilnie. Wśród jego uczniów byli m. in. Ludwik Stomma i Czesław Miłosz. Ks. Leopold Chomski pracował nieco później w Dąbrowie Grodzieńskiej jako proboszcz i dziekan.(Prefekt Czesława Miłosza) W czasie II wojny światowej i w okresie powojennym ks. Leopold był proboszczem w kościele p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Wilnie na Zwierzyńcu. Ponieważ nie zgodził się opuścić parafii, czego życzyły sobie władze sowieckie, oświadczając publicznie, iż „dopóki będzie w kościele chociaż jeden chrześcijanin, on nie opuści świątyni” został usunięty z parafii i wyrzucony z Wilna. Do Białej Waki przybył w końcu 1947 r. i tu pozostał do końca dni swoich. W pamięci parafian ks. proboszcz Leopold Chomski zapisał się jako człowiek niezwykle pracowity, sumienny, słowny, uczciwy i wymagający. Do ostatnich prawie dni swego życia był czynny. Zmarł 23 grudnia 1982 r. Przeżył 97 lat i dwa miesiące. W chwili śmierci był jednym z najstarszych księży na Wileńszczyźnie. Został pochowany przy kościele w Wojdatach dn. 27 grudnia 1982 r. 


Po śmierci ks. Chomskiego proboszczowie w Wojdatach zmieniali się co kilka lat. Bezpośrednio po ks. Chomskim na urząd proboszcza został mianowany ks. Antanas Valatka. Urodził się 2 października 1945 r. Święcenie przyjął w 1974 r. W parafii p.w. Nawrócenia Świętego Pawła Apostoła w Wojdatach przebywał do 1987r.


 W tym samym roku nominacje na proboszcza w Bialej Wace otrzymał ks. Henryk Błażewicz urodzony 9 czerwca 1946 r. Wyższe Seminarium Duchowne w Kownie ukończył 27 maja 1979 r. i w tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie. Ks. Błażewicz parafią zarządzał do roku 1992, po czym został przeniesiony na stanowisko proboszcza do Rudnik.


 

Nowym rządcą parafii wojdackiej został ks. Walenty Szusza urodzony 14 lutego 1956 r. Seminarium Duchowne ukończył 28 maja 1989 r. Po pięciu latach ks. Walenty Szusza został przeniesiony na urząd proboszcza do Ejszyszek.


  

 

Kolejnym proboszczem 1997 r. został ks. Rajmundas Macidulskas,  urodzony 8 czerwca 1968 r.. Wyższe Seminarium Duchowne w Kownie ukończył i święcenia kapłańskie otrzymał 28 maja 1989 r. Po święceniach został wikariuszem w kościele p.w. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Wilnie. Zresztą tam oddzieciństwa był ministrantem. Kolejną jego placówką duszpasterską była właśnie parafia w Wojdatach, do której przybył jako proboszcz w 1997 r.


   

 

 W latach 2001-2011 czyli przez 10 lat urząd proboszcza w Wojdatach sprawował ks. Józef Narkun, urodzony 5 stycznia 1957 r. Święcenia kapłańskie otrzymał 6 czerwca 1982 r. Przed zakoczeniem duszpasterstwa w parafii wojdackiej ks. J. Narkun porobił  wewnątrz świątyni remonty kosmetyczne.  Później ks. Józef Narkun został proboszczem parafii rudnickiej.


 

  

    Od czerwca 2011 r. proboszczem w Wojdatach jest ksiądz Jerzy Witkowski, urodzony 1 listopada 1977 r. W 1996 r. rozpoczął przygotowanie do kapłaństwa i studia filozoficzno-teologiczne na Wyższym Seminarium Duchownym w Wilnie, jesienią 1999 r.  kontynuacja studiów w Niemczech (Erfurt). W 2002 r. zakończenie studiów na Uniwersytecie w Erfurcie. 2002-2003 praktyka duszpastersko-  pedagodiczna w Bautzen ( Niemcy) w parafii dwujęzycznej niemiecko-serbołużyckiej.  We wrześniu 2003 r. święcenie diakonatu i rozpoczęcie pracy jako prefekt w Wyższym Seminarium Duchownym w Wilnie. Kapłańskie święcenia otrzymał 1 maja 2004 r.  2008-2012 studia doktoranskie  niestacionarne z zakresu teologii pastoralnej na Uniwersytecie Katolickim Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie z uzyskaniem tytułu licencjata teologii katolickiej. W parafii rozpoczął pracę jako proboszcz pełen nowych idei, które skutecznie realizuje. Dzięki księdza nowatorstwu parafianie posiadają internetową stronę parafialną, stronę facebooka, gdzie każdy parafianin natychmiast otrzymuje informacje i śledzi wydarzenia parafialne.  Zyskał duże sympatie dzieciaków i młodzieży.

Ks. Jerzy Witkowski jest współautorem książek pamiątkowych z cyklu "Wielcy Ludzie Wileńszczyzny". Józef Obrembski – kapłan według serca Bożego, Anna Krepsztul - człowiek sztuki i cierpienia.