Rodzina

RODZINA-BRAMĄ WIARY

      Umiłowani na początku nowego roku liturgicznego jesteśmy znów zachęcani do wyruszenia szlakiem wiary. Czymże jest wiara? Jest odpowiedzią każdego z nas na pragnienie Boga spotkać się z człowiekiem. W Roku Wiary Papież Franciszek nawoływał nas, byśmy na nowo w swym życiu odkryli blask wiary. Encyklika Lumen Fidei stała się darem roku wiary przypomnieniem o ważności wiary i o warunkach jej dojrzewania. Papież szczególnie podkreślił w niej, że „pierwszym środowiskiem, w którym wiara oświeca miasto ludzi, jest rodzina,(LF52).

 My, biskupi Litwy, ośmieleni tą wnikliwością papieża Franciszka i wiedzeni pragnieniem umocnienia rodziny i cywilizacji życia na Litwie, ogłaszamy 2014 rok liturgiczny Rokiem Rodziny. Razem z papieżem jesteśmy przekonani, że „rodzina jest bramą wiary”-naturalnym a zarazem szczególnym środowiskiem, w którym człowiek otrzymuje dar wiary i w którym wiara dojrzewa.

 Bóg jest autorem węzła małżeńskiego  mężczyzny i kobiety. W nim ten węzeł ma swe uzasadnienie i źródło. Papież Franciszek mówi, że trwałe małżeństwo pomiędzy mężczyzną a kobietą” powstaje z ich miłości będącej znakiem obecnością miłości Bożej, z uznania i akceptacji dobra odmienności seksualnej, dzięki czemu małżonkowie mogą stać się jednym ciałem (por.Rdz 2,24) i są zdolni zrodzić nowe życie, co jest przejawem dobroci Stwórcy, Jego mądrości i Jego planu” (LF52).

 Tylko w świetle wiary człowiek może zrozumieć całe piękno i bogactwo tej tajemnicy. Wiara ubogaca małżeński węzeł miłości doświadczeniem nieopisanej miłości Bożej, zaś przyjście dzieci na ten świat-obdarza radości wspólnoty i współpracy ze Stwórcą.

 W świetle wiary małżeństwo  przyjęcie dzieci są dobierane jako życie, które przewyższa zwykłe porozumienie mężczyzny i kobiety o wspólnym zamieszkaniu czy o poczęciu dziecka jako o zwykłej czynności biologicznej. Wiara nadaje całkiem nowy sens doświadczeniu życia małżeńskiego. Dlatego, według papieża: przyrzeczenie miłością zawsze staje się możliwe, gdy odkrywamy większy naszych projektów plan, który nas wspiera i pozwala nam ofiarować ukochanej osobie całą przyszłość. Wiara pomaga też pojąć w całej głębi i bogactwie zrodzenie dzieci, sprawiając, że uznajemy w nim stwórczą miłość, która daje nam powierza tajemnicę nowej osoby”(LF52). Tylko tak rozumiane małżeństwo dla małżonków i dla ich dzieci staje się brama wiary do głębszego poznania misji Boga i rodziny wobec świata.

 Rodzina wznieca ogień wiary. Dlatego śmiało nazywamy ją bramą wiary, przez którą na spotkanie z Bogiem kroczą małżonkowie i ich dzieci. Ojciec, matka czy opiekunowie dziecka są pierwszymi osobami, przekazującymi dziecku tajemnicę wiary. Dlatego rodzinę nazywamy jeszcze „Kościołem domowym”. Jak mówił papież Paweł  VI „rodzinę, podobnie jak Kościół, należy uważać za pole, na które przenosi się Ewangelię i z którego ona się rozkrzewia” (Evangelii Nuntiandi,71). Rodzina jest kolebką wiary dla nowego pokolenia.  W jakim stopniu rodzina przyjmuje wiarę i Ewangelię, w takim stopniu staje się ona „wspólnotą ewangelizującą” (Familiaris Consortio 52). Na nią przepada szczególne zadanie przekazywanie wiary nie tylko w swoim otoczeniu, ale i w całym społeczeństwie, bo zgodnie ze słowami papieża Franciszka „ rodziny chrześcijańskie są rodzinami misyjnymi” ( Homilia na placu św. Piotra 27 10 2013 r.)

 Troska o rodzinę zawsze była w centrum uwagi Kościoła. Chociaż niektóre problemy nie są nowe, jednak ilość wyzwań, przed którymi stoją rodziny, na tyle zwiększyła się , iż nadszedł już czas obrony życia nienarodzonego, instytucji rodziny, godności kobiety czy praw dzieci. Powtarzające się obecnie próby nowego zdefiniowania pojęć małżeństwa i rodziny albo nowego ustalenia początku i końca życia ludzkiego są niczym innym jak groźnym eksperymentem socjalnym. Zrównanie małżeństwa kobiety i mężczyzny, tworzącego rodzinę, z innymi formatami wspólnego pożycia osób w istocie jest zamachem na istnienie instytucji małżeństwa.

 Struktura rodziny wypływa z samej struktury ludzkiej.

 Prawo do założenia rodziny jest przyrodzonym prawem człowieka. Moc władzy  państwowej powinna w dalszym ciągu być związana i ograniczona przez wyższość przyrodzonych praw człowieka. Istota rodziny nie może być obiektem integracji prawa regulowanego przez człowieka. Odwrotnie, władza państwowa powinna stać na straży  tej podstawowej komórki społecznej. Instytucja małżeństwa mężczyzny i kobiety świadczy o wysokim poziomie rozwoju kultury ludzkiej na jej szlaku cywilizacyjnym. Szacunek i miłość w rodzinie formuje kręgosłup moralny cywilizowanego społeczeństwa.

 W tym Roku Rodziny szczególnie apelujemy do  rodzin chrześcijańskich  i wszystkich ludzi dobrej woli, według swych możliwości, o obronę praw rodziny i dzieci, zarówno narodzonych jaki nienarodzonych. Obrońmy rodzinę, ponieważ jest ona kolebką dobrobytu, wiary i dojrzałości człowieka. Wołanie świętego Pawła „obudźcie się ze snu” dzisiaj może być realizowane w sposób konkretny poprzez odważną obronę i pielęgnowanie kultury rodziny chrześcijańskiej . Niech nasze oblicze będzie pogodne, troszczące się o wartości rodzinne. Pan Bóg dba o to, byśmy mieli w sobie pełnię Jego radości (por. J 17, 13b)!

 Najświętsza Maryjo Panno, Królowo Rodzin, módl się za nami!

______________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

Święta rodzina z Nazaretu prowadziła w otoczeniu swoich licznych krewnych życie skromne, pracując w pocie czoła na codzienny chleb. Na rytm ich życia składały się modlitwy w synagodze, obrządki licznych świat religijnych judaizmu tj. miedzy innymi obrządku obrzezania, święto Przaśników, pielgrzymki do świątyni w Jerozolimie. Zewnętrzne życie modlitewne Świętej Rodziny nie odróżniało się od życia praktykującego Izraelity w tej epoce.

Święta Rodzina żyła jako jedna spośród innych rodzin tego ludu tzn. prosto, pokornie, ubogo, pracowicie, z miłością do tradycji kulturowych i religijnych swego narodu, głęboko religijna i daleka od centrum władzy religijnej jak i cywilnej. Święta Rodzina nie wyróżniała się spośród innych rodzin ani w jej sposobie życia, ani w sposobie ubierania się, ani w posiłkach, ani w sposobie uczestniczenia w liturgii celebrowanej w synagodze, ani w czymś innym. Bóg chciał nam objawić, że zwyczajne życie codzienne jest tym miejscem, w którym On na nas czeka, abyśmy Go kochali i realizowali Jego plan wobec nas. Sekretem jest żyć "to życie" z taką miłością i wytrwałością, jak żyła Święta Rodzina.

Całe życie Świętej Rodziny z Nazaretu było skupione na Bogu. Bóg był dla tej Rodziny wszystkim. Każda też rodzina podobnie jak Rodzina Nazaretańska jest pomysłem Ojca Niebieskiego i do każdej zaprosił się na stałe Syn Boży. "Każda rodzina pochodzi od Boga i do Boga prowadzi".

Rodzina chrześcijańska, na której życie zawsze składają się blaski i cienie, znajdzie pokój i radość. Taka zdrowa wrażliwość stwarza klimat miłości, w którym człowiek się rozwija. Podobnie jak roślina potrzebuje światła i ciepła dla swego rozwoju, tak człowiek potrzebuje miłości.

Dzisiaj Kościół ze szczególną czcią i miłością zwraca się w stronę Świętej Rodziny z Nazaretu. Równocześnie poprzez tę jedyną w dziejach ludzkości Rodzinę, zwraca się do wszystkich ludzkich rodzin i modli za nie. Módlmy się za każdą na świecie rodzinę, aby zdołała odpowiedzieć swemu powołaniu tak, jak odpowiedziała Święta Rodzina. Módlmy się zwłaszcza za rodziny, które cierpią, które przeżywają różne trudności, które są zagrożone w swojej nierozerwalności i w wielkiej służbie miłości i żuciu, do której są wybrane przez Boga.

wg. opoka.org.pl

Biskupi Litwy